Οδυσσέας Ετών πενήντα εφτά... Ο Οδυσσέας δεν είχε καμία διάθεση να γιορτάσει γενέθλια. Δεν είχε γενικά καμία διάθεση να ζήσει. Γιατί να έχει; Εκείνος ο Αύγουστος δεκαεφτά χρόνια πριν, εκείνη η Τετάρτη του είχε πάρει τα πάντα χωρίς επιστροφή. Το γιο του και τη γυναίκα του. Μετά την κηδεία της οικογένειάς του μπάρκαρε και δε γύρισε πίσω να κοιτάξει. Ώσπου, ένα χρόνο πριν, ένας γερός τραυματισμός στο πόδι τον ανάγκασε να βγει στη σύνταξη. Κλείστηκε σε ένα μουχλιασμένο ημιυπόγειο στην Κυψέλη και δεν ξαναείδε θάλασσα. Αυτός ο τελευταίος χρόνος ήταν ο χειρότερος. Δεν είχε πια τρόπο να ξεχαστεί. Οι νύχτες ήταν γεμάτες φως και οι μέρες σκοτάδι. Ο ύπνος δεν έγινε ποτέ του φίλος σε αντίθεση με τους εφιάλτες. Κι αυτή η ριμάδα η ζωή δεν του έκανε τη χάρη να τον απαλλάξει από την παρουσία της. Τον άφηνε ανήμπορο και ακουμπισμένο με την πλάτη, σε ένα μουχλιασμένο τοίχο, να θυμάται. Η πόρτα χτύπησε. Ο κυρ-Αλέκος, ο ένοικος του ισογείου φάνηκε από το την εξώπορτα. -Οδυσσέα καλημέρα. Έχεις μαντάτο, είπε και σήκωσε ένα λευκό φάκελο για να φανεί από το αμμοβολισμένο τζάμι. Το έριξε ο ταχυδρόμος σε μένα. Σάμπως κάνει και ποτέ σωστά τις διανομές, μουρμούρισε. Στο αφήνω εδωνά, είπε και απομακρύνθηκε σέρνοντας το βήμα του στα τσιμεντένια σκαλοπάτια. Ο Οδυσσέας, άνοιξε ανόρεχτα την πόρτα, πήρε το γράμμα και το πέταξε με αδιαφορία στο τραπέζι. Δεν είχε ούτε τη στοιχειώδη περιέργεια για τον αποστολέα. Πάει καιρός από τότε που τα γράμματα έφερναν χαρά. Όπως τότε που υπηρετούσε στη Λήμνο, και η Ελένη του έστελνε πόσο της λείπει, πόσο ανυπομονεί να απολυθεί, πόσο τον αγαπάει. Με την Ελένη γνωρίζονταν από μικρά παιδιά. Δεν ήταν πάνω από είκοσι χρονών όταν τη ζήτησε από τον πατέρα της. Μόλις είχε απολυθεί και έκανε τα χαρτιά του για να μπαρκάρει. Άργησαν πολύ να κάνουν παιδί. Μία τα καράβια, μία οι αρρώστιες, μία οι στεναχώριες. Αλλά όταν ήρθε ο Σωτήρης έσβησαν όλα. Θα άφηνε τα καράβια, τις θάλασσες, τα καλά μεροκάματα και θα έμενε δίπλα στο γιο του, να τον δει να μεγαλώνει, να του λέει πρώτος καλημέρα και τελευταίος καληνύχτα. -Οδυσσέα πάνε αυτά, μονολόγησε, ούτε Ελένη έχουμε, ούτε Σωτηράκη, ούτε χαρά. Στάθηκε μπροστά στη ρημαγμένη κουζίνα κι έφτιαξε ένα καφέ αχτύπητο, καραβίσιο. Όλα του τα χρόνια στις θάλασσες μόνο εκείνος μπορούσε να του ανοίξει τα μάτια. Κάθισε στην παλιά πράσινη, βελούδινη πολυθρόνα, προίκα της Ελένης από το γάμο, και ήπιε μια γερή ρουφηξιά. Γλίστρησε ένα σπίρτο πάνω στο κουτί, άναψε ένα τσιγάρο και έσβησε τη φλόγα σα να έσβηνε το κεράκι της γενέθλιας τούρτας του. Μέσα από τον καπνό της πρώτης τζούρας το βλέμμα του έπεσε στο γράμμα που έστεκε παρατημένο στο τραπέζι. «Δε βαριέσαι», σκέφτηκε, «Τι έχω να χάσω». Σηκώθηκε βαρύς και πήρε το γράμμα στα χέρια του. «Αντώνης Παρασκευόπουλος», διάβασε φωναχτά. Ποιος είστε κύριε Παρασκευόπουλε; αναρωτήθηκε σμίγοντας τα φρύδια. Έσκισε το φάκελο και άνοιξε αργά το διπλωμένο λευκό χαρτί. «Αγαπητέ κύριε Σπανέ, είμαι σίγουρος πως το όνομά μου δε σας λέει τίποτα. Σας έψαχνα τα τελευταία 10 χρόνια όμως τα γράμματά μου επέστρεφαν όλα πίσω. Αργότερα έμαθα πως ήσασταν μπαρκαρισμένος και ήταν αδύνατο να σας βρω. Οι συγκυρίες και η τύχη όμως μας έφεραν και πάλι κοντά και πλέον έχω μία διεύθυνση που ξέρω πως σας ανήκει. Θα αναρωτιέστε πως είναι δυνατόν να σας ψάχνει τόσο επίμονα ένας άγνωστος. Ίσως επειδή ζούμε τις ζωές μας παράλληλα. Πριν δεκαεφτά χρόνια μου δώσατε ένα δώρο, ένα δικό σας κομμάτι για να ζήσω. Θέλω να σας διαβεβαιώσω πως δεν επέτρεψα σε κανέναν να το γεμίσει λύπη και το «χάρισα» μόνο σε όσους το άξιζαν. Το σεβάστηκα και το τίμησα γιατί ήταν ένα δώρο ζωής. Ο λόγος που σας στέλνω αυτό το γράμμα είναι γιατί θέλω να σας επιστρέψω ένα μικρό μέρος του δικού σας δώρου. Παρακάτω σας έχω σημειώσει το τηλέφωνό μου. Καλέστε με όποτε θέλετε, οποιαδήποτε ώρα. Θα περιμένω όσο χρειαστεί. Αντώνης» Ο Οδυσσέας δε μπορούσε να σηκώσει τα θολωμένα μάτια του από το γράμμα. Το μυαλό τον ανάγκαζε να ξαναζήσει στιγμές που πάσχιζε να ξεχάσει. Στις 10 Αυγούστου του 1993 ο γιος του Σωτήρης και η σύζυγός του Ελένη παρασύρθηκαν από ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον επαρχιακό δρόμο της Τήνου. Μόλις είχαν τελειώσει με το απογευματινό τους μπάνιο στη θάλασσα και κατευθύνονταν πεζοί στο δωμάτιο που είχαν νοικιάσει για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Ο Οδυσσέας είχε πάρει την άδεια του από την αποθήκη που δούλευε ως φορτοεκφορτωτής και ήταν στο καράβι της γραμμής για να τους συναντήσει. Η Ελένη χάθηκε ακαριαία. Ο γιος του ο Σωτήρης, διακομίσθηκε στην Αθήνα όπου και κατέληξε τρεις μέρες μετά. Όταν οι γιατροί ρώτησαν τον πατέρα αν επιθυμεί να δωρίσει τα όργανα του παιδιού, ο Οδυσσέας απλά υπέγραψε. Δε ρώτησε, δεν έψαξε, δεν αναζήτησε ποτέ κανέναν από τους λήπτες. Τήρησε τα πρωτόκολλα μα πάνω από όλα φρόντισε να κλείσει κάθε ανάμνηση εκείνων των ημερών σε ένα σκοτεινό μέρος. Δεν άντεχε να παλεύει και με τα γεγονότα. Η απώλεια ήταν από μόνη της αβάσταχτη. Επέλεξε να ζει με αναμνήσεις που σταματούσαν μία μέρα πριν το ατύχημα. Δεν υπήρχε μετά. Ο Οδυσσέας σήκωσε το τηλέφωνο και με χέρια που έτρεμαν σχημάτισε τον αριθμό που ήταν σημειωμένος στο κάτω μέρος του γράμματος. -Παρακαλώ, ακούστηκε από την άλλη γραμμή. -Ναι, γεια σας, είμαι ο…… (σιωπή) -Σας ευχαριστώ…, απάντησε ο Αντώνης και η γραμμές κυριευτήκαν από βουβούς λυγμούς. Δάκρυα χαράς, δάκρυα πετρωμένα που είχαν σκληρύνει την καρδιά του Οδυσσέα, ξεχύθηκαν στα μάτια λυτρώνοντας τέσσερις ψυχές. Της Ελένης, του Σωτήρη, του Οδυσσέα και του Αντώνη. Η Θεσσαλονίκη ήταν ομορφότερη από ποτέ. Άνοιξη, ο Βαρδάρης κοιμισμένος και η θάλασσα του Θερμαϊκού καθρέφτης στο γαλανό ουρανό. Η πόρτα του διαμερίσματος στην Άνω Τούμπα χτύπησε με έναν τρόπο διστακτικό, σχεδόν δειλό. Ο Αντώνης, άυπνος από την υπερένταση της μεγάλης μέρας, έτρεξε να ανοίξει. Ένα πρόσωπο σκαμμένο από την αγριάδα της αλμύρας έστεκε απέναντί του. Τα λευκά του μαλλιά φρεσκοκομμένα και το μούσι του περιποιημένο θύμιζαν, αλήθεια, έναν παροπλισμένο ναυτικό που είχε προσπαθήσει πολύ για να μη θυμίζει φουρτούνα. Οι δύο άντρες κοιτάχτηκαν στα μάτια και ξεχύθηκαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Μια αγκαλιά πατέρα προς γιο από τον Οδυσσέα. Μια αγκαλιά γιου προς πατέρα από τον Αντώνη. Και ανάμεσά τους να χτυπάει δυνατά η καρδιά του Σωτήρη. Αυτά τα μπλεγμένα χέρια, αυτά τα αφημένα δάκρυα είχαν γίνει μια εικόνα που όποιος την αντίκριζε θα καταλάβαινε την ουσία της ευγνωμοσύνης, της λύτρωσης. Όταν οι δύο άντρες έλυσαν τα χέρια τους ο ένας από τον άλλο, ένα μικρό αγοράκι έτρεξε προς το μέρος τους. Δεν ήταν πάνω από 3 χρονών. Ο Αντώνης το σήκωσε στα χέρια του και προσπάθησε να ορθώσει δυο λέξεις, από τον κομπιασμένο του λαιμό. -Αγάπη μου θυμάσαι που σου λέγαμε πως έχεις έναν ακόμα παππού; Ε λοιπόν, ήρθε να μας δει. Ο μικρός κοίταξε τον Οδυσσέα και άπλωσε τα χέρια του να τον αγκαλιάσει. Η οικειότητα αυτού του μικρού παιδιού απέναντι σε έναν άγνωστο, έκαναν τον Οδυσσέα να σαστίσει. Είμαι παππούς; Υπάρχουν άνθρωποι που με λογίζουν οικογένεια; αναρωτιόταν . Η χαρά τον είχε κατακλύσει, αποδυναμώνοντας όλες τις τρομαχτικές άμυνες που είχε σηκώσει. Ένα πηγαίο, ανεπιτήδευτο, πραγματικό χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του φανερώνοντας ρυτίδες που δεν ήξερε πως υπάρχουν. Αγκάλιασε το μικρό τρυφερά στα γεροδεμένα χέρια του και ευχόταν να μην είναι όνειρο. Αν ήταν όνειρο θα πονούσε περισσότερο από τους στοιχειωμένους του εφιάλτες. Ανασήκωσε το μικρό στα χέρια του και τον ρώτησε με φωνή στοργική: -Πως σε λένε λεβέντη μου; -Οδυσσέα, απάντησε.